Часам здаецца, што самая моцная стыхія на свеце – не ўраган і шторм, а чалавечае сэрца. Тым больш калі яно напоўнена любоўю і стойкасцю. Ганна Антонаўна Шкурко – яркае таму пацвярджэнне. Яе жыццё – як паэма аб жаночай сіле, бязмежнай адданасці працы і роднай зямлі.
Нарадзілася наша зямлячка ў 1932 годзе ў Кавалях, скончыла сем класаў Буркоўскай школы. Больш за ўсё любіла арыфметыку. Магчыма, у строгай логіцы лічбаў, у іх паслядоўнасці бачыла адлюстраванне ўласнай працы: усё павінна быць дакладна, правільна, на сваім месцы. Арыфметыка, падобна жыццю, патрабавала ўважлівасці да дэталяў і разумення прычынна-следчых сувязей.
Але галоўнай рысай Ганны Антонаўны заўсёды была яе здольнасць разумець іншых, дапамаць, даваць слушныя парады, накіроўваць. Гэта не проста навык, а дар, які цэніцца вышэй за любыя акадэмічныя дасягненні. Гэта мудрасць, народжаная жыццёвым вопытам, чулым сэрцам, працай на зямлі. Менавіта яна робіць чалавека багатым.
42 гады жанчына адпрацавала даяркай у калгасе «Чырвоная Ніва». І гэта быў свядомы выбар. Яна адчувала кожную жывёлу. Невыпадкова аднавяскоўцы называлі яе знахаркай. Не таму, што лячыла людзей, а за тую бязмежную любоў і разуменне, з якімі яна звярталася да жывёл. Боль кожнай з іх адгукаўся ў яе сэрцы, калі яна бачыла жорсткае абыходжанне.
У 22 гады зямлячка выйшла замуж за Мікалая. У іх нарадзілася шасцёра дзяцей.
Пасля складанага працоўнага дня жанчыне некалі было адпачываць. Хатняя гаспадарка, агарод, дзеці – усё патрабавала яе ўвагі і клопату. Пазней сям’я пабудавала дом, які стаіць ужо больш за паўвека. Гэта не проста сцены, а летапіс жыцця, сведка радасцей і нягод, месца, напоўненае гісторыяй.
Працаваць Ганне Антонаўне даводзілася з раніцы да ночы, часам – без выхадных. Але, як прызнаецца сама, нават калі б была магчымасць вярнуцца ў мінулае, яна б зноў выбрала калгас.
Своеасаблівай аддушынай, спосабам упрыгожыць свет і прыўнесці ў яго яркія фарбы стала вышыўка. Ёю жанчына ўпрыгожвала ручнікі, якія і сёння напаўняюць дом асаблівай атмасферай.
Значную ролю ў яе жыцці адыгрывала і музыка. Любоў да беларускіх песень, прасякнутых глыбокім сэнсам і душой народа, – шчырая і непадробная. Яны часта гучалі ў яе доме, аб’ядноўвалі блізкіх.
Мужа Ганны Антонаўны не стала больш за дваццаць гадоў таму, але памяць пра яго жыве ў сэрцы жанчыны, напаўняючы яго светлай настальгіяй. Сіла сямейнага роду працягваецца ва ўнуках і праўнуках.
Нягледзячы на мноства цяжкасцей і страты, жанчына захавала веру ў дабро, не страціла сілы духу, прыгажосці душы і аптымізму.
Гісторыя Ганны Шкурко стала асабліва гучнай у рамках мерапрыемстваў, прысвечаных Году беларускай жанчыны. Гэта час, калі краіна славіць тых, хто з’яўляецца сапраўдным падмуркам нашага грамадства.
Старшыня Брагінскай раённай прафсаюзнай арганізацыі работнікаў аграпрамысловага комплексу Людміла Дубіна падкрэсліла значнасць такіх лёсаў:
— «У Год беларускай жанчыны нам хочацца як мага больш расказаць пра нашых зямлячак, пра жанчын Брагінскага раёна, якія сваёй працай і мудрасцю ствараюць будучыню нашага краю. Ганна Антонаўна — гэта ўзор жаночай стойкасці. Такія людзі — наш гонар, і мы павінны ведаць іх імёны, вучыцца ў іх вернасці сваім караням».
Анжаліка РАМАНЮК. Фота аўтара